Mijn hele boekenkast staat vol met boeken over natural horsemanship en met nog heel wat dvd's en ik dacht: "Ik los mijn probleem met Kasper wel even op". Kasper is een 15 jarige ruin (een Gelderse tuiger). Ik heb hem vanaf dat hij 1,5 jaar is.
In het begin ging het trainen van Kasper best goed. Sinds dat hij een jaar of 10 is, zijn de problemen steeds groter geworden. Het begon met een beetje staken, totdat hij niet meer van het erf af wilde en als hij dan wel met je mee moest, dan rukte hij zich halverwege los om weer terug naar stal te gaan. Erg gevaarlijk dus!
Zo wilde ik eind januari een keer grondwerk gaan doen in de buitenbak, die een stukje verderop ligt. Ik kreeg hem wel mee, maar hij werd steeds drukker. Daar aangekomen en losgelaten, stond hij binnen no time bij het hek van het weiland en had hij totaal geen aandacht meer voor mij, het enige dat hij wilde was terug naar stal. Hij was zo onrustig dat het gevaarlijk was om hem nog langer vast te houden. Toen heb ik hem maar losgelaten (het is gelukkig een heel rustig weggetje).
Toen was het punt gekomen om hulp te zoeken, eerst een vriendin gebeld en ze gaf mij de tip om echt professionele hulp te zoeken, en zo kwam ik bij Petra terecht door te googelen, haar verhaal van haar eigen paard sprak mij aan.
Eerst heb ik een theorieavond bij haar gevolgd, wat zeer de moeite waard was en toen heb ik daarna een weekendcursus in Dongen gevolgd, waar ik erg veel heb geleerd over leiderschap en dominantie problemen. De ommekeer is echter gekomen toen Petra bij mij op stal langs kwam.
Kasper liet meteen zijn ware aard zien, hij ging de strijd aan met Petra en natuurlijk ook met mij. Petra heeft met Kasper gewerkt, maar onze buitenbak was erg nat, dus het was onverantwoord om in de bak verder te gaan, want ze kon daar gemakkelijk uitglijden.
Dus gingen we met Kasper terug naar stal en ik moest hem van Petra leiden op de manier zoals ik dat van haar geleerd had en die zij net op Kasper toegepast had. Ik was nog niet helemaal zeker, dus Kasper probeerde mij uit en probeerde zich los te trekken. Toen hij dit voor de 2e keer deed, had ik zoiets van: "nu of nooit!" en ik was niet meer onzeker en bang, en het lukte! Petra liet mij nog wat onbekende weggetjes in lopen (om het bij mij én bij Kasper te bevestigen) en ineens was Kasper zo mak als een lammetje geworden. Hij volgde me braaf, probeerde zich niet meer los te rukken en hij accepteerde mij écht als zijn leider.
Nu kan ik weer zonder problemen met hem omgaan. Petra heeft mij de handvaten gegeven die ik nodig heb. Ik ben haar zeer dankbaar. Als ik dit niet gedaan had zou ik misschien wel gestopt zijn met dit paard! Er is dus gewoon altijd wel een oplossing!
Kasper is niet het gemiddelde paard met een probleempje, maar hij is, ook volgens Petra, een zeer dominant paard dat zijn krachten kent en een zeer sterke leider nodig heeft. Nu weet ik hoe ik een leider kan zijn, Petra nogmaals bedankt!
Groeten FEYONA & KASPER
Lopik
