Sinds Juni 2005 mag ik mij de gelukkige verzorgster van Sun, een 4 jarige appaloosaruin, noemen. Vanaf het moment dat ik kennis met hem maakte, ervoer ik die klik, het gevoel dat dit dier meer dan ‘gewoon een paard’ was.

Sun bleek inderdaad een bijzonder paard, zo heb ik een ware test moeten doorstaan voordat hij zich mee liet voeren uit de wei. Wat ik ook probeerde, hij bleef gewoon doodstil staan, verzette geen stap. Mijn doorzettingsvermogen (en eveneens koppigheid) wisten hem er van te overtuigen dat hij toch écht mee moest.

Gelukkig liet Sun verdere testen achterwege en ik genoot van hem. Buitenritjes, zonder zadel rijden, zwemmen in de Maas, Sun deed het alsof hij niets anders gewend was. Toch was er ook een keerzijde: Sun was soms ontzettend onzeker. Nu was die onzekerheid het probleem niet, maar het feit dat Sun zodra hij schrok impulsief reageerde en geen oog meer had voor zijn omgeving. Hoewel ik in de loop der maanden geleerd had daar mee om te gaan, overigens al op een zo natuurlijk mogelijke manier, waren er regelmatig momenten waarop hij bijna letterlijk op mijn rug zat als hij schrok van het één of ander.

In Mei 2006 kwam Petra bij ons op bezoek, in eerste instantie voor een trailerlaadprobleem bij het andere paard van de eigenaresse van Sun. Uiteindelijk hebben we besloten het trailerladen een andere keer te doen en een grondwerkles met Sun te doen. Die les was een enorme eye-opener voor zowel mij, de eigenaresse als de verzorgster van het andere paard, die ook wel eens met Sun te maken heeft.

Hoewel Sun ontzettend lief, grappig en vertederend was, was hij óók behoorlijk dominant. Sun had duidelijk behoefte aan leiderschap, want eigenlijk kon hij die leiderschap zelf helemaal niet aan! Dat bleek ook wel uit zijn onzekerheid.

De theorieavond van Petra, die wij alledrie meteen bezochten na haar bezoek, inspireerde ons des te meer om ons het natuurlijk leiderschap eigen te maken. En het ging inderdaad heel goed, en met een heerlijk gevoel vierde ik mijn 1jarig jubileum met Sun.

Helaas kwam er in Juli een dieptepunt, door een vervelende samenloop van omstandigheden kreeg ik van Sun een trap toen we van de wei naar stal liepen, en brak daarbij mijn duim. Vijf weken later ging ik vol goede moed weer naar stal, om te gaan wandelen met Sun. Dat pakte helaas heel anders uit, want van mijn natuurlijke leiderschap was niets meer over! Sun schrok en ik was enorm bang dat ik weer getrapt zou worden. Hyperventilerend van angst heb ik Sun meegevoerd, die met hoog opgeheven staart en snuivend van onrust volgde. Tóen werd mij pas duidelijk hoe erg je gedrag en emoties gespiegeld worden door je paard!

Die les bij Petra is uiteindelijk onze redding geweest. Ruim 2,5 uur hebben we intensief gewerkt. Niet alleen met Sun, maar ook met elkaar. We praatten over wat er gebeurd was, wát ik nu precies voelde en hierop paste Petra haar aanpak aan. Petra adviseerde mij om, naast de training, ook een BachBloesem Remedie te gaan gebruiken om het herstel in de relatie tussen Sun en mij te ondersteunen.



Tijdens het grondwerken voelde ik het weer, die klik, dat gevoel dat Sun meer dan een ‘gewoon’ paard voor mij is. De grote overwinning was toen ik met Sun durfde te lopen over ons terrein waar een enorme, woest brullende tractor stond die stenen verplaatste. Sun volgde zonder aarzelen en bleef onverstoorbaar staan. Een kleine stap misschien, maar voor mij een mijlpaal!

In deze 2,5 uur met Petra heb ik meer geleerd dan ik ooit in mijn 7jarige manegecarrière heb geleerd. En nu? Sun en ik zijn weer hard op weg het team te worden dat we ooit waren. We zijn er nog lang niet, maar we zitten op de goede weg. Ik kan weer genieten van mijn momenten met hem, en zonder Petra was dit nooit gelukt!

Petra, bedankt!
KELLY & SUN
Spijkenisse