Via deze weg wil ik Petra nog bedanken voor het verhelpen van het gedragsprobleem bij mijn paard Veejee. Bij Veejee was namelijk een heel vreemd probleem ontstaan...
Veejee is een grote merrie die erg dominant kan overkomen (wat ze in feite niet is). Ik had mij opgegeven voor de keuring en moest een B-proef rijden waarvoor ik alleen de ring in moest, maar helaas dacht mijn paard hier anders over. Ze begon zo vreselijk te staken, door de ring niet in te willen en daarna alleen maar achteruit te lopen. Eenmaal in de ring (we hadden haar aan de hand meegenomen) ging ze ook alleen maar achteruit en dan ook heel hard, zowat in draf. Dit alles had tot gevolg dat ik kon inpakken en naar huis kon gaan, waardoor ik natuurlijk diep teleurgesteld was.
Toen ik thuis kwam wist iedereen natuurlijk een oplossing: van pak een zweep tot laat maar door een ander rijden. Dit bood voor mij geen vooruitzicht omdat ik het gevoel had dat er iets anders moest gebeuren. Heel toevallig had ik een clinic gevolgd bij Petra en werd daar erg nieuwsgierig van. Ik heb haar gevraagd of zij hier misschien wat mee kon. "Ja, hoor natuurlijk! Jouw paard heeft een keer eeen zéér negatieve assosiatie met de witte hekjes opgedaan, die moeten wij dan JUIST weer POSITIEF voor je paard gaan maken " zei Petra, en zo gezegd zo gedaan: op een vrijdagmiddag was het dan zover.
We hadden witte dressuurhekjes over de middenlijn van de bak neergezet. Want daar stopte ze dus voor, ze gaat daar gewoon niet tussendoor. Veejee en ik zijn aan één kant van de bak gaan losrijden met Petra in de buurt met een 'leadrope' erbij, zodat Petra haar ook vanaf de grond kon gaan besturen. Dat was geen enkel probleem. "Leuke merrie", zei Petra. Tot dusver zag ze nog geen enkel probleem. Petra zei: "Rijdt maar door de opening van de hekjes naar de andere kant van de bak en kijk maar of je naar binnen kan." Haha, dat had je gedacht: mooi niet! Veejee ging meteen heel hard achteruit en ze liep zelfs dwars door de “leadrope" hulpen van Petra heen. "Zo, da's een sterke Tante!", hoorde ik Petra zeggen.
Dus Petra weer met de “leadrope" erbij en maar draaien in de hoop dat ze daarvoor een stap naar voren zou gaan, Petra had inmiddels al een ‘lasso’arm gekregen. Toch lukte het Petra om Veejee uit "d’r achteruit" te krijgen, dat wil zeggen ze ging nu stilstaan. Dat moest ik meteen uitgebreid belonen. Dit heeft ze een aantal keren herhaalt, want volhouden kan ze wel. Na een tijdje ging Veejee zelfs enkele passen naar voren en weer werd dat meteen uitgebreid beloond, toen begon Veejee het zelfs leuk te vinden. Zo stapje voor stapje verder richting de hekjes, MAAR... ik stond nog steeds buiten de ring. En Veejee was erg bang en gespannen. Zelfs Petra dacht: "Pff.. heftig probleem zeg, gaat dit vandaag wel lukken?". Maar ook zij hield de moed erin. Je zag nl. dat Veejee ergens wel nieuwsgieriger werd.
Veejee ging stapje voor stapje verder naar voren en elke stap voorwaarts werd uitgebreid beloond en een stap achterwaarts werd door Petra gecorrigereerd door het draaien met de leadrope. En daar was het moment: We stonden ineens TUSSEN de witte hekjes. Tjonge, wat een bevalling voor dat paard! Weer uitbundig beloond en herhaald en wat wil het geval: Ze vond het ineens zo leuk worden, ze liep na een antal herhalingen uit zichzelf de ring in en iedereen natuurlijk "BRÁÁÁÁÁÁF" roepen en Veejee liep echt vol trots de ring in, zo van: kijk is wat ik gedaan heb! Er kwam zo’n ontlading van spanning bij Veejee: ze liet de spieren los, ging briezen en iedereen aan de kant kon het ook zien. Ik voelde het nog duidelijker en dat gaf mij het gevoel van: "zie je, ik wist dat er iets anders was!". Weer een paar keer de ring in- en uit gereden, het ging nog niet van harte, maar ze gehoorzaamde meteen met voorwaarst gaan zodra ze de “leadrope” maar hoorde draaien.
Na 2 dagen zijn we weer op diezelfde plek gaan oefenen en toen begon ze het zelfs leuk te vinden. Ze begon zelf heel blij te draven en zelfs vol trots te galopperen. Na nog 2 keer geoefend te hebben ben ik gaan starten, buiten mededinging, om er geen druk op te zetten. We hadden de leadrope nog wel nodig, maar het lukte. Tjonge, wat was ik als een kind zo blij met een paard wat alleen nog maar de ring in liep!
We hebben een paar keer zo gereden en zijn laatst officieel gestart in de M-dressuur, ik was even vergeten dat ik niet eerst de ring mocht verkennen dus ik moest gelijk naar binnen. Maar zo’n superpaard als het nu is, lukte dat natuurlijk gelijk. Ik was weer heel trots, dat konden ze mij al niet meer afpakken, alleen dát was al een winstpunt waard. Maar onze echte punt werd ook een feit, daar werd ik natuurlijk nog trotser van!
Zo zie je maar weer: de aanhouder wint en zeker als je in je paard blijft geloven en je zelf je gevoel maar volgt. Het is echt geen hocus pocus hoe het is opgelost maar puur op basis van vertrouwen en het nieuwsgierig maken en het op het juiste moment belonen van het paard.
Dit alles dankzij Petra! Ons probleem is opgelost. Super en dank je wel!
BIANCA LODEWEEGS & VEEJEE
Woudenberg
