IK HEB EEN PROBLEEM MET OPSTAPPEN, MIJN PAARD RAAKT IN PANIEK!
Hallo, Ik ben Ilona. In januari 2007 kwam ik op internet Cheyenne tegen. Een leuke apaloossa merrie van 4 jaar, ingereden en wel, alleen was er al meer dan een half jaar niets mee gedaan. Ze bleek perfect, dus heb ik haar gekocht.
Alles ging super, tot ik op vakantie ging. Ik kwam na 2 weken weer thuis en ben de eerste dag maar rustig gaan longeren, want ook Cheynne had vakantie gehad. Maar toen ik die dag erna op wilde stappen, ging het helemaal mis. Om een heel lang verhaal kort te maken: Ik ben gevallen met mijn hoofd, vlak onder mijn cap, tegen de bakrand aan. Gevolg, direct naar het ziekenhuis en 6 hechtingen in mijn wenkbrauw. Mijn zere knie bleek gelukkig niet gebroken, maar de banden hadden een verschrikkelijke klap gehad. Dat liet een flinke indruk achter.
2 weken na het ongeluk probeerde ik het nog eens. Weer lukte het niet, die zwaai met dat been leverde steeds een hysterisch paard op. Toch maar een veearts erbij dan. Haar schouder bleek een kleine ontsteking te hebben. Zelfs de veearts had moeite om het te ontdekken. Maar ook na de behandeling bleef opstappen onmogelijk, en ik durfde het gewoon echt niet meer. Ook andere mensen kwamen er niet op.
Op andere paarden reed ik wel, maar van Cheyenne was ik bang... Toen kwam ik via, via bij Petra terecht. Na de theorieavond hebben we een afspraak gemaakt. Na 3 maanden niet rijden maar alleen longeren was het dan zover... Ik zou weer op mijn eigen paard rijden. Vreselijk, zo zenuwachtig als ik was. Maar Petra ging heel rustig aan het werk. Eerst kennismaken. Cheyenne, het eenkennige paard die zich nooit openstelde voor vreemden kreeg na een paar minuten al alle aandacht voor Petra.
Toen naar de bak, met een halster en natuurlijk mijn zadel. En een hoop beloningsmiddelen. Eerst ging Petra even met haar aan de hand werken en Cheyenne bleek erg graag mee te willen werken. Daarna we zijn het hele traject van het zadelen tot het opstappen in stukken gaan verdelen. Net zo lang de stappen herhalen tot het voor Cheyenne goed voelde, lekker veel belonen. Toen het punt van opstappen. Eerst voet in de beugel. Net zo vaak herhalen tot Cheyenne ging ontspannen. Toen iets druk op die beugel. Toen iets omhoog komen. Toen hangen. Het ging allemaal heel goed en Cheyenne ging steeds meer ontspannen. In plaats van mijn been direct over het zadel, deden we als test eerst zwaaien met mijn arm. Hier voelde ik bij Cheyenne duidelijk meer spanning, maar ze ging in ieder geval niet meer direct rennen! En toen ook die zwaaiende arm niet eng meer was, hing ik over het zadel en zei Petra opeens, op het moment dat ik het helemaal niet verwachtte, dat ik mijn been over het zadel kon leggen.
Het voelde heel raar, maar voor ik ook maar een seconde kon twijfelen zat ik al! Weer in het zadel op de rug van mijn eigen paard! Pas toen merkte ik opeens dat ik het geen seconde eng heb gevonden. Ik zag hoe ontspannen Cheyenne was en het ging gewoon als automatisch! Dat zijn we nog veel gaan oefenen en 1,5 uur nadat we begonnen waren kon ik weer alleen op en af stappen en Cheyenne had nog nooit zo keurig stil gestaan.
Ik heb 2 weken heerlijk kunnen rijden. Tot het met een buitenrit fout ging. Er viel een hond aan, de paarden sloegen op hol en ik viel. Degene die bij me reed viel ook van haar paard. Samen gingen de paarden ervandoor en zijn via een woonwijk weer richting stal gerent. Een hele lange rit, die eindigde met 2 achterbenen die gehecht moesten worden en 10 dagen volledige boxrust. En toen was ze genezen en moest ik er weer op....
En toen was ze genezen en moest ik er weer op. Voor de zekerheid ben ik gewoon opnieuw begonnen, precies zoals met Petra. Alleen hield dit keer niemand haar vast en lag het tempo van de stappen wat hoger. Het ging gewoon super. Binnen 5 minuten zat ik al weer en Cheyenne, die vroeg zich waarschijnlijk af waarom ik niet gewoon direct op stapte.
Sinds die tijd geen problemen meer gehad, en ik verwacht ze ook totaal niet meer. En mocht er toch nog wat zijn, dan weet ik nu hoe ik het op moet lossen. Ik ben veel rustiger bezig met mijn paard, en heb sinds de behandeling van Petra een paard dat voor veel meer dingen open staat. Knuffelen, wat ze vreselijk vond, is nu op zijn tijd best fijn. Vreemde mensen zijn opeens interessant. Langzaam aan kan ik haar hoofd aaien en poetsen, terwijl dat hiervoor niet kon...
Petra, super bedankt! Als er ooit nog eens iets is, weet ik wie ik moet bellen.
Groetjes, ILONA en CHEYENNE
Zoetermeer
Hallo, Ik ben Ilona. In januari 2007 kwam ik op internet Cheyenne tegen. Een leuke apaloossa merrie van 4 jaar, ingereden en wel, alleen was er al meer dan een half jaar niets mee gedaan. Ze bleek perfect, dus heb ik haar gekocht.
Alles ging super, tot ik op vakantie ging. Ik kwam na 2 weken weer thuis en ben de eerste dag maar rustig gaan longeren, want ook Cheynne had vakantie gehad. Maar toen ik die dag erna op wilde stappen, ging het helemaal mis. Om een heel lang verhaal kort te maken: Ik ben gevallen met mijn hoofd, vlak onder mijn cap, tegen de bakrand aan. Gevolg, direct naar het ziekenhuis en 6 hechtingen in mijn wenkbrauw. Mijn zere knie bleek gelukkig niet gebroken, maar de banden hadden een verschrikkelijke klap gehad. Dat liet een flinke indruk achter.
2 weken na het ongeluk probeerde ik het nog eens. Weer lukte het niet, die zwaai met dat been leverde steeds een hysterisch paard op. Toch maar een veearts erbij dan. Haar schouder bleek een kleine ontsteking te hebben. Zelfs de veearts had moeite om het te ontdekken. Maar ook na de behandeling bleef opstappen onmogelijk, en ik durfde het gewoon echt niet meer. Ook andere mensen kwamen er niet op.
Op andere paarden reed ik wel, maar van Cheyenne was ik bang... Toen kwam ik via, via bij Petra terecht. Na de theorieavond hebben we een afspraak gemaakt. Na 3 maanden niet rijden maar alleen longeren was het dan zover... Ik zou weer op mijn eigen paard rijden. Vreselijk, zo zenuwachtig als ik was. Maar Petra ging heel rustig aan het werk. Eerst kennismaken. Cheyenne, het eenkennige paard die zich nooit openstelde voor vreemden kreeg na een paar minuten al alle aandacht voor Petra.
Toen naar de bak, met een halster en natuurlijk mijn zadel. En een hoop beloningsmiddelen. Eerst ging Petra even met haar aan de hand werken en Cheyenne bleek erg graag mee te willen werken. Daarna we zijn het hele traject van het zadelen tot het opstappen in stukken gaan verdelen. Net zo lang de stappen herhalen tot het voor Cheyenne goed voelde, lekker veel belonen. Toen het punt van opstappen. Eerst voet in de beugel. Net zo vaak herhalen tot Cheyenne ging ontspannen. Toen iets druk op die beugel. Toen iets omhoog komen. Toen hangen. Het ging allemaal heel goed en Cheyenne ging steeds meer ontspannen. In plaats van mijn been direct over het zadel, deden we als test eerst zwaaien met mijn arm. Hier voelde ik bij Cheyenne duidelijk meer spanning, maar ze ging in ieder geval niet meer direct rennen! En toen ook die zwaaiende arm niet eng meer was, hing ik over het zadel en zei Petra opeens, op het moment dat ik het helemaal niet verwachtte, dat ik mijn been over het zadel kon leggen.
Het voelde heel raar, maar voor ik ook maar een seconde kon twijfelen zat ik al! Weer in het zadel op de rug van mijn eigen paard! Pas toen merkte ik opeens dat ik het geen seconde eng heb gevonden. Ik zag hoe ontspannen Cheyenne was en het ging gewoon als automatisch! Dat zijn we nog veel gaan oefenen en 1,5 uur nadat we begonnen waren kon ik weer alleen op en af stappen en Cheyenne had nog nooit zo keurig stil gestaan.
Ik heb 2 weken heerlijk kunnen rijden. Tot het met een buitenrit fout ging. Er viel een hond aan, de paarden sloegen op hol en ik viel. Degene die bij me reed viel ook van haar paard. Samen gingen de paarden ervandoor en zijn via een woonwijk weer richting stal gerent. Een hele lange rit, die eindigde met 2 achterbenen die gehecht moesten worden en 10 dagen volledige boxrust. En toen was ze genezen en moest ik er weer op....
En toen was ze genezen en moest ik er weer op. Voor de zekerheid ben ik gewoon opnieuw begonnen, precies zoals met Petra. Alleen hield dit keer niemand haar vast en lag het tempo van de stappen wat hoger. Het ging gewoon super. Binnen 5 minuten zat ik al weer en Cheyenne, die vroeg zich waarschijnlijk af waarom ik niet gewoon direct op stapte.
Sinds die tijd geen problemen meer gehad, en ik verwacht ze ook totaal niet meer. En mocht er toch nog wat zijn, dan weet ik nu hoe ik het op moet lossen. Ik ben veel rustiger bezig met mijn paard, en heb sinds de behandeling van Petra een paard dat voor veel meer dingen open staat. Knuffelen, wat ze vreselijk vond, is nu op zijn tijd best fijn. Vreemde mensen zijn opeens interessant. Langzaam aan kan ik haar hoofd aaien en poetsen, terwijl dat hiervoor niet kon...
Petra, super bedankt! Als er ooit nog eens iets is, weet ik wie ik moet bellen.
Groetjes, ILONA en CHEYENNE
Zoetermeer
