Hallo, ik ben Evelien. Samen met Petra ben ik begonnen aan de opleiding I.S.P.H. in België, waar Petra nu als docente werkt. In 2003 kocht ik een paard genaamd Jafar. Ik reed hem al een jaar voordat ik hem zelf kocht en het was een schat van een beest. Ik heb meteen een nieuw zadel laten aanmeten door een goede (?!) zadelmaker.
Maar Jafar zijn gedrag veranderde opeens enorm en hij gooide me er een paar keer flink hard vanaf. Ik kon niet geloven dat zo’n lief paard dit deed om mij dwars te zitten, het was ten slotte een jaar lang heel goed gegaan. Ik heb hem toen laten nakijken en er kwam uit dat hij een rugprobleem had door een slecht passend zadel. Ik heb toen gelijk het zadel terug gebracht, en een nieuw zadel (door een andere zadelmaker) laten aanmeten.
Maar met het nieuwe zadel gooide hij mij er ook weer af! En natuurlijk, hij had zo vaak pijn gehad van het andere zadel, hij kan natuurlijk geen link leggen met een nieuw zadel dat hem geen pijn doet. De pijn zat dus 'tussen zijn oren', Jafar dacht dat alle zadels pijn deden en reageerde daarop door me eraf te bokken. Ik had toen besloten te wachten totdat er weer een nieuw aangepast zadel kwam en dan pas weer rustig aan te gaan rijden. Maar ik kon hem dat vertrouwen niet meer geven en net in het (nieuwe) zadel beland lag ik er een minuut later meteen weer naast, met dit keer een gebroken arm die geopereerd moest worden. Toen was mijn grens echt bereikt!
Eindelijk mijn eigen paard, en dan dit!!! Er is mij vaak genoeg gezegd: “Verkoop hem, hier heb je toch niks aan”. En ik had me ook bijna laten beïnvloeden, en de gedachtes dwaalde ook echt door mijn hoofd, maar NEE ik mocht hem niet verkopen en ik wist zeker dat het goed kwam. Ook al zou het veel tijd en geduld kosten.
In die tijd werd de band steeds slechter, het klikte totaal niet meer, en we zaten elkaar meer dwars dan dat we plezier hadden. Maar toch wilde ik hem niet verkopen. Ik heb hem toen bij een rusthuis gezet waar hij met allemaal andere paarden op het land kon staan. Op dat moment vond ik dat het beste voor hem, dat had HIJ nodig, dacht ik! In de tijd dat hij weg was, besefte ik eigenlijk dat niet alleen hij die rust nodig had maar juist ook ik! Door dingen die ik had meegemaakt was ik onzeker en zat ik niet meer lekker in mijn vel. Daardoor kon ik dus niet zijn leider zijn, waardoor hij mij niet kon vertrouwen.
In de maanden daarna werd de band steeds weer een beetje beter. De tijden dat ik echt goed in m'n vel zat, had hij zoveel meer respect voor me en het voelde weer precies als dat het in het begin was geweest. Misschien nog wel beter! Dit was voor mij echt een groot bewijs dat paarden aanvoelen hoe jij je voelt. Ik was veel sterker aan het worden, maar alleen al de gedachte om ooit weer op Jafar te rijden maakte me doodsbang!
Als Petra naar de opleiding van Klaus Ferdinand Hemphling was, zorgde ik een paar dagen voor haar paarden. Ik heb Two Moons nog gekend in de periode dat hij net bij Petra kwam. En ik ben ook regelmatig bij Petra op ziekenbezoek geweest als Two Moons weer eens in z'n aggressieve gedrag was teruggevallen en Petra had verwond. Ik heb Two Moons ontzettend zien veranderen toen hij het vertrouwen bij Petra vond, maar die momenten dat hij nog zó agressief was vergeet ik nooit meer.
Two Moons is een lastig paard, hij vertrouwt je, of hij vertrouwt je niet en als hij je niet vertrouwt, laat hij je dat merken ook. Toen ik nog zo onzeker was kon ik niet eens met hem wandelen. Ik was bang en onzeker, waardoor Two Moons ook bang en onzeker werd..
In de periodes dat het beter ging met mezelf en ik een paar dagen voor Two Moons mocht zorgen, was er ineens geen angst meer te bekennen. De laatste dag dacht ik: "Ik ga gewoon wat spelletjes met hem doen, want dat vind hij leuk". Dit had hij niet zo vaak met anderen gedaan omdat je dan echt zijn vertrouwen moet hebben. Ik was zó verbaasd dat hij het allemaal deed! En daaraan kon ik echt merken dat ik meer zekerheid uitstraalde.
Enthousiast vertelde ik het aan Petra, die op dat moment meteen zei: "Eef, ik weet hoe we jou over de angst voor Jafar gaan heen helpen, jij gaat op Two Moons rijden!!!" Ik dacht echt: "die is gek!!!". Maar ze vertelde me dat ze zeker wist dat Two Moons mij kon helpen met de angst die ik had om op Jafar te durven rijden. Ja oké, maar toch wel een heel raar idee, om op Two Moons rijden! Petra zei: "Als je op Two Moons durft te rijden, durf je zeker op Jafar te rijden, vertrouw mij, hij kan je écht helpen!"
Een week later zijn we heel rustig begonnen, en Two Moons gaf zich helemaal over. Ik hing over zijn rug en er was geen angst en spanning, niet bij mij en niet bij Two Moons. 2 weken later had ik al een paar keer (zonder zadel!) op Two Moons gereden en dat was geweldig. En als Petra zelf had gereden mocht ik Two Moons uitstappen, het voelde zo ontzettend vertrouwd en het belangrijkste wat ik voelde is dat Two Moons mij accepteerde. Hierdoor wist ik dat ik verder kon gaan, en met een grote glimlach en een super gevoel ging ik dravend de bak door! Wat was dat geweldig zeg! Het voelde zo goed, al was ik wel bang voor een schrikreactie, maar ik wist zeker dat dat niet ging gebeuren.
Op een gegeven moment durfde ik weer te rijden...., maar niet op Jafar. Ik was zo verschrikkelijk bang als ik op 'm zat, ik blokkerde en verstijfde kompleet. Ik was bang dat hij weer zou schrikken en ervandoor zou gaan. Jaffar en ik hadden zoveel negatieve ervaringen met (slecht passende) zadels gehad, dat ik besloot om Jafar zonder zadel te gaan rijden. Ik was echt doodsbang de eerste keren, maar Petra leerde me langzaam om met m'n angsten omgaan en Jafar liet me voelen dat hij weer te vertrouwen was. Hij was lief en rustig, hij schrok niet meer en ging er dus niet ook meer vandoor. Maar nog heel lang ben ik daar wel heel onzeker en bang voor gebleven.
Buiten het rijden liep ik ook nog tegen andere dingen aan (je kunt je voorstellen dat ik wel eens kritiek of goedbedoelde adviezen kreeg als ik weer eens niet op Jafar durfde te gaan rijden). Petra leerde me dat ik altijd naar mijn gevoel moest luisteren en niet te veel moest gaan proberen te voldoen aan verwachtingen van anderen. Petra vertelde me vaak om op mijn eigen gevoel te vertrouwen en om m'n eigen beslissingen belangrijker te vinden dan wat anderen van mij verwachten. Dat gaf me uiteindelijk meer zekerheid en zelfvertrouwen, want ik ontdekte dat ik daardoor zelf de touwtjes in handen had. Langzaam verdween de angst en kreeg ik steeds meer vertrouwen in het rijden van Jafar. Op dit moment gaat het supergoed en hebben Jafar en ik weer ontzettend veel plezier in het rijden. Ik ben zelfs weer toe aan het aanschaffen van een nieuw zadel, a.s. dinsdag heb ik een afspraak met een zadelmaker.
Ik vertrouw Petra voor de volle 100% en ik weet zeker dat ze me nooit iets zal laten doen waar ik niet klaar voor zou zijn. Daarnaast is Petra, in de tijd dat het wat slechter ging, echt een enorme steun voor mij geweest. Juist zij leerde me dat ik moest luisteren naar mijn eigen gevoel en niet zomaar aan de verwachtingen van anderen moest proberen te voldoen. Petra heeft me geholpen over m'n angsten heen te komen en om ook om de slechtere periodes positief te laten in zien. Het belangrijkste wat Petra mij altijd duidelijk maakte was van de dingen te leren en er iets mee te doen!
Groetjes!
EVELIEN & JAFAR
Berkel en Rodenrijs
