Mijn dochter heeft een schat van een merrie (Sammy) waarmee ze sinds november 2004 wedstrijden rijdt. Het laden ging steeds heel goed, Sammy liep de trailer zo in. Totdat er een paar weken geleden iets vervelends gebeurde: tijdens het rijden gleed ze uit over haar eigen mest, kon gelukkig wel weer overeind komen maar deze ervaring bleek toch zijn uitwerking niet te missen. Vanaf dat moment ging ze met veel moeite en onder nogal wat dwang de trailer in. Eerlijk gezegd ging het steeds moeizamer en het voelde niet goed om op deze manier op wedstrijd te gaan.
Bij toeval kreeg ik van iemand de tip om eens contact op te nemen met Petra. Kennissen van kennissen van enz. hadden erg goede ervaringen met haar manier van trailer trainen. Nadat we een avond haar presentatievideo hadden bekeken ging Petra met Sammy aan de slag. Wat ons erg opviel en ook erg beviel was de rustige, paardvriendelijke manier waarop Petra Sammy er stap voor stap van probeerde te overtuigen dat het in de trailer echt veel leuker en prettiger was dan buiten de trailer. Zonder dwang en harde woorden maar met het belonen van elke stap in de goede richting (zowel letterlijk als figuurlijk) stond Sammy eigenlijk binnen een half uur op eigen initiatief in de trailer.
Heel bijzonder om dit zo mee te maken.
Maar? We waren nog niet klaar: ontelbare keren moest Sammy de trailer weer uit en in. Dit ging steeds makkelijker. Na enige tijd moest Nienke de lijn overnemen en onder Petra's leiding nam ze haar paard zonder mankeren mee te trailer in. Het inhaken van de stang en sluiten van de trailer was een volgende stap. Dit vond Sammy wel erg eng en had ze de drang zo snel mogelijk de trailer weer te verlaten. Dit was 1 van de leerpunten: als je paard onrustig op de trailer staat moet je haar niet belonen door haar er uit te halen maar moet je wachten tot de rust is weergekeerd en ze ontspant en daarna beloon je haar en mag ze er uit. Maar? ook al is de stang weg, ze mag pas achteruit lopen wanneer jij het zegt.
's Middags moesten we naar de kliniek met Sammy, wat weer heel spannend was. Zou ze het nu ook doen? We hadden goed in onze oren geknoopt dat je niet moet denken: "Oh, als ze het maar doet?", maar dat je vol overtuiging en zelfvertrouwen de trailer in moet lopen. En jawel? Het lukte, ook toen we van de kliniek weer terug moesten.
Daarna hebben we geen problemen meer gehad.
Iedereen vertellen we over onze fantastische ervaring!!
Bedankt, Petra!!
TRAILERLADEN MET KENTUCKY
Het is inmiddels augustus 2005, met het laden van Sammy gaat het nog steeds heel goed. Maar.. een nieuw probleem dient zich aan. Ons andere paard, Kentucky, moet naar de kliniek op vermoeden van een peesblessure. Het klinkt makkelijker dan het is, want Kentucky laadt al 5 jaar erg moeilijk. Maar, omdat we eigenlijk
nooit met haar weggaan hebben we dit probleem ver van ons afgeschoven.
Vijf jaar geleden is het met Kentucky helemaal misgegaan tijdens het vervoer naar een springles. Wat er onderweg gebeurd is, weten we eigenlijk niet. Toen ze na het vervoer 5 jaar geleden uit de trailer rende en in het struikgewas verdween, was het laden een drama. Ze wilde voor, achter, naast en desnoods op de trailer, maar niet er in.
De dag voordat ze naar de kliniek moest ben ik heel rustig met het halster gaan oefenen. Denkend aan de aanpak en rust van Petra ben ik aan de slag gegaan, maar het luktte van geen kant. Toen ze zo dwars werd dat ze ging steigeren ging het helemaal mis: ze rende achteruit en kwam ten val op een paar stalen oprijplaten. Overeindkomen lukt niet omdat ze steeds met haar ijzers over het staal uitgleed. Met veel moeite konden we haar wat draaien en stond ze, helemaal gestressd, weer op 4 benen. Overal zaten schaaf-wonden. Ik had nog de ijdele hoop dat ze met wat hulp toch nog te laden was. Dit lukt echt niet en ik heb mijn afspraak met de arts moeten afzeggen.
Ik heb meteen Petra gebeld, alles uitgelegd en 3 dagen later ging
ze met Kentucky aan de slag. Loswerken in de bak kon niet vanwege
haar blessure. Bovendien was ze helemaal stijf en gekneusd door
de val. De trailer stond al klaar. Ik kwam met mijn paard aanlopen,
maar op het moment dat ze de trailer zag maakte ze zich heel groot,
kreeg grote angstogen en liep geen stap verder meer.
Op dat moment nam Petra haar over, aaide haar, sprak heel rustig
tegen haar en het ongelooflijke gebeurde: de spanning verdween
enigszins en stap voor stap liep ze met Petra mee totdat ze voor
de klep stond. De eerste stap die ze op de klep zette bezorgde
ons allemaal kippenvel… ik had nooit gedacht dat ze dat uit zichzelf
zou doen. Elke stap vooruit werd met een aai of een brokje beloond.
Hoe lang we bezig waren weet ik niet precies, maar ik schat ca.
45 minuten. Toen het ongelooflijke gebeurde: ze liep uit zichzelf
de trailer in. Wat een prachtig moment! Ze stond met grote
ogen de situatie in zich op te nemen en één en ander te verwerken.
Natuurlijk volgde ook de volgende fase: ik moest haar zelf meenemen.
Heel spannend, maar het lukte!! Ik heb het idee dat we wel 20
keer de trailer in en uit gegaan zijn!
We zijn twee dagen later weer gaan oefenen. De eerste keer liep
Kentucky zo de trailer in, maar daarna had ze er genoeg van en
liep erlangs. Het vervelende was ook dat we maar met z'n tweetjes
waren, dus haar ook niet aan beide kanten met lijnen konden begrenzen.
Wat nu? Afhaken? Nooit! Toen hebben we naar huis gebeld voor extra
hulp. Met mijn man en dochter opnieuw aan de slag. Twee lijnen
aan de trailer, paard voor de klep en vooral rustig blijven. Dat
werkte… en nog 4 keer is Kentucky de trailer in en uit gegaan.
Dit was een goede oefening, want Kentucky is een paar dagen daarna (zonder enig probleem!) met ons de trailer ingelopen en naar de dierenarts geweest!
Petra, je bent een kanjer!
Ontzettend bedankt voor alles.
WIM, NIENKE EN MARIJKE
Delft
