Het is inmiddels alweer twee jaar geleden: we hadden geboekt, de koffers waren gepakt en we hadden er onwijs veel zin in. Mijn vriendinnen en ik gingen voor het eerst met onze paarden op vakantie! Lekker een week lang over de Veluwe struinen: bossen, zandver-stuivingen en kilometers lange ruiterpaden. Een heerlijk vooruitzicht.
Er was echter één probleempje: mijn paard Lugano wilde de trailer niet op! In het half jaar dat Lugano bij mij was, bleek hij een gruwelijke hekel aan trailers, auto’s, vrachtwagens en alles wat daarop lijkt te hebben. Ik had Luc in januari 2004 bij een handelsstal gekocht. Hij had verdienstelijk in het Z1 gelopen. Het laatste waar je dan aan denkt, is dat dit paard trailerlaadproblemen heeft. Hij had tenslotte voldoende wedstrijdervaring. Toen ik echter na een aantal maanden onze kunsten wilde beproeven buiten onze rijvereniging en de eerste keer op ander terrein wilde rijden, bleek Luc daar heel anders over te denken. Dit had ik nooit verwacht. Dit paard dat zoveel wedstrijden achter de rug had, wilde de trailer helemaal niet op!
Hij steigerde bij alleen al het zien van de trailer, draaide zich om en galoppeerde keihard weg. Ik wist niet wat me overkwam. Maar we bleven het proberen: mijn toenmalige instructrice en ik lieten ons niet kisten. Voor mij was het allemaal nieuw (Lugano is mijn eerste eigen paard) en zo overweldigend. Maar mijn instructrice heeft zoveel ervaring met paarden, dat ik volledig op haar vertrouwde voor de te volgen strategie. Als snel kwamen de zwepen, touwen en bezems te voorschijn. Want hij moest maar leren. En ik dacht alleen maar: ja, hij moet gewoon gehoorzamen en zo zal ’t wel moeten. Om een lang verhaal kort te maken: Luc is uiteindelijk (met veel geweld) in de trailer beland. Hij kwam door waternat aan op de plaats van bestemming. Het water liep letterlijk in straaltjes van zijn buik, terwijl het slechts een ritje van 15 minuten was!
De terugreis verliep eigenlijk hetzelfde. Steigeren, vallen, zwepen, lijnen, losse ijzers, schaafwonden. Uiteindelijk is zijn hoofd vastgebonden tussen zijn benen met een longeer-lijn en is hij zo naar ‘binnen getakeld’ toen Luc zich moegestreden gewonnen gaf. Kortom: heel veel stress. Ik ben er niet trots op dat we hem toen op deze manier geladen hebben. Maar waar ik echt ontzettend van baal is dat ik dat op dat moment heb laten gebeuren. Het voelde niet goed, het bleek ook niet goed en toch heb ik niet ingegrepen. De inmiddels toegesnelde mensen ‘die er verstand van hebben’ (met ongetwijfeld de beste bedoelingen) namen het helemaal over. Ik had niets meer te vertellen over mijn eigen paard! Dit moest anders. Het probleem was dat ik alleen zelf niet wist hoe het anders moest. De daarop volgende keren ging het er dan ook eigenlijk precies hetzelfde aan toe. Veel stress, paard over de rooie, ik over de rooie.
Inmiddels een half jaar verder, ging het laden eigenlijk nog steeds niet goed. Wonderlijk lukte het ons de ene keer wel om hem op de trailer te zetten en de andere keer totaal niet. Met alle gevolgen van dien. Ik ben menige keer niet op komen dagen bij wedstrijden en heb menige traan gelaten als we weer, volledig in de vlechten en in wedstrijdtenue, onverrichter zaken terug naar stal liepen. Om nog maar te zwijgen over de blauwe plekken, de spierpijn en de gekneusde ribben.
Dat was ook de periode waarin mijn omgeving mij ervan probeerde te overtuigen dat ik het verkeerde paard had gekocht. Hij luisterde niet, was onbetrouwbaar en zeer gevaarlijk. Binnen de kortste keren zou ik met dit paard in het ziekenhuis belanden. Nou moet ik ook eerlijk toegeven dat het rijden in het begin helemaal niet goed ging en dat ik er toen ook fiks afgelazerd ben. Maar dat was gewoon een opstartprobleem dat we in de loop der tijd opgelost hebben. Die trailer echter, dat was een groter probleem.
Zomer 2004 hadden we dus een vrachtwagen gehuurd voor onze vier paarden voor onze trip naar de Veluwe. Nu kon ik natuurlijk helemaal geen enkel risico nemen: een vracht-wagen, dat was weer heel wat anders en ik kon mijn vriendinnen natuurlijk ook niet in onzekerheid laten of Luc wel of niet de wagen op zou gaan. Via via kwam ik in contact met Petra. Ik had positieve verhalen over haar gehoord. En ik was bereid om alles te proberen. Bij de intake merkte ik het al. Petra liet haar presentatie op haar laptop zien en ik dacht: deze vrouw begrijpt het, dit is het! Of het dan uiteindelijk ook werkt is dan natuurlijk afwachten, maar ik had er door Petra alle vertrouwen in.
Luc werd nu eindelijk weer met het respect behandeld dat hij verdient. En op een speelse, positieve en zeer enthousiaste manier konden we aan ons probleem werken. Toen hij voor het eerst uit eigen beweging op de trailer stond, wist ik niet wat me overkwam. Was dit hetzelfde paard dat voorheen met gevaar voor zichzelf en zijn omgeving alles op alles stelde om juist niet in de trailer terecht te komen? Dit was onmogelijk! Maar het gebeurde toch. En ik stond er zelf bij.
Na diverse trainingssessies met Petra kwam de dag van vertrek. De wagen reed voor en daar stond ik met een paard dat twee maal zo groot werd bij alleen het zien van de wagen al. Ik was best nerveus, maar probeerde mezelf en Luc weer rustig te krijgen. Toen moest ’t gebeuren. Wat was ik trots toen hij zo achter mij aan de wagen op liep!!! Nu konden we van onze welverdiende vakantie gaan genieten. De vakantie was dan ook geweldig, maar misschien belangrijker: het laden voor de terugreis ging ook super!
Na deze vakantie twee jaar geleden is er nog veel gebeurd. We hebben nog heel wat keertjes in de problemen gezeten omdat Luc de trailer niet op wilde. Met als toppunt de nacht dat Petra me om 01.00 uur (!) in Maassluis kwam ophalen, omdat Luc de trailer niet opging na een wedstrijd. We waren rond 23.00 uur begonnen met laden. Toen uiteindelijk het stalpersoneel naar huis ging en ons vertelde waar de lichtschakelaar zat, zodat we het licht uit konden doen als we weggingen, wist ik dat er iets moest gebeuren. Als je het echt niet meer ziet zitten, durf je iemand best midden in de nacht wakker te bellen, geloof me. Ik had alleen nooit verwacht dat ze ook zou komen! (nog bedankt Peet en John!).
Tussentijds heb ik Petra nog een aantal keer moeten bellen als het echt niet ging. Ik ben waarschijnlijk ook de enige klant van Petra die (tot nu toe ;) bleef terugkomen. Je zou daarvan kunnen denken: dat is ook geen goede reclame, dan doet Petra toch iets niet goed, maar niets is minder waar. Dat we langzaam aan steeds een stapje verder komen met dit op dit gebied waarschijnlijk zeer getraumatiseerde paard is voor mij het bewijs dat we op de goede weg zijn en dat we het dus wel goed doen. Daarnaast getuigt het van enorme doorzettingsvermogen en loyaliteit. Lugano is simpelweg ook niet de makkelijkste. Het is een zeer krachtig paard. Als hij iets niet wil, doet hij het ook niet. Daarom moet ik ervoor zorgen dat hij uit eigen wil mijn keuzes volgt. Hij moet het ook leuk vinden.
Lugano is ook een zeer trots paard. Hierdoor zal ik hem altijd met respect moeten behandelen. Die combinatie van leiderschap en respect is zo’n lastige. Probeer maar eens heel duidelijk iets van iemand gedaan te krijgen die dat eigenlijk niet wil en dat op zo’n manier te doen dan je die ander toch in z’n waarde laat. Pfffffff, best een opgave hoor. Ik worstel er nog dagelijks mee. Inmiddels ben ik al heel vaak met Luc met de trailer weggeweest. We gaan vaak op wedstrijd en ieder jaar gaan we met ons vaste cluppie een weekje naar de Veluwe.
Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik altijd veel aandacht aan de wijze van laden moet besteden. Maar mijn vader, die mij nu altijd bij het laden helpt, en ik hebben een manier gevonden waarop we dat zonder problemen kunnen doen. Met duidelijkheid en respect. Ik ben er misschien nog niet helemaal, maar we zijn wel ontzettend veel verder gekomen.
Waar ik ondanks de harde leerschool heel dankbaar voor ben is dat ik in de afgelopen twee jaar zo ontzettend veel geleerd heb. Lugano is mijn spiegel en confronteert mij met mijn zwakke punten. Hij dwingt mij om sterk te zijn. Ik ben dan ook mentaal veel sterker geworden de afgelopen twee jaar. Iets waar ik zonder Lugano misschien niet de kans voor zou hebben gekregen. Nou denk je natuurlijk: ja ja, wat een gezever, jij had ook liever gehad dat jouw paard in een keer de trailer was opgegaan en geen problemen zou hebben. Natuurlijk, maar dat is nu eenmaal niet het geval. En mijn paard is nou eenmaal het geweldigste paard ter wereld, met al zijn eigenheden. Dat geeft hem karakter en maakt hem hoe hij is.
Als je je afvraagt waarom ik na twee jaar pas een referentie op 2moons.nl plaats; dit komt omdat ik al die tijd het gevoel heb gehad dat het verhaal nog niet af was. Inmiddels heb ik dat gevoel wel. Al realiseer ik me wel dat het verhaal waarschijnlijk nooit helemaal af komt. En twee jaar na dato vind ik trouwens ook wel een mooi moment om iets terug te doen.
Peet en John ontzettend bedankt voor jullie inzet, moed, trouw, inzicht en onvermoeibare doorzettingsvermogen!
Dikke kus van LUC & MELISSA
en groetjes van de Veluwe!
