HAUTEFAGE (FRANKRIJK) September 2005
(geschreven door Petra) In 2004 was ik samen met mijn vriend John op vakantie bij vrienden van ons in Frankrijk. Spontaan gingen we met hen op visite bij een Nederlands stel dat Friese paarden fokt in Hautfage. Ik had vakantie, was dus niet van plan om te gaan werken, maar... daar stond Meyke...

De eigenaar van de fokkerij vertelde me dat hij een jaarling merrie (Meyke) had staan waar hij "helemaal niets meer mee kon". Of ik daar misschien nog iets aan kon doen? Meyke had iemand (nadat ze net geboren was) een trap gegeven en diegene had Meyke een trap terug gegeven. Daarna werd Meijke extreem bang voor mensen en is ze nooit meer te vangen of zelfs aan te raken geweest. Meijke was absoluut niet te vangen, daardoor zijn de keren dat er een wormenkuur gegeven moest worden ook dramatisch verlopen. Meyke werd dan (met zoveel mogelijk andere paarden) in één stal in gedreven, zodat ze helemaal vast stond en niet weg kon lopen. Alle ervaringen die Meyke had met mensen waren dus heel stressvol en negatief verlopen.



MEYKE EEN UITZONDERING
De eigenaren van deze fokkerij zitten al jarenlang in de paarden, maar ze wisten ook niet meer hoe ze dit moesten oplossen. Alle paarden uit de kudde waren juist erg sociaal en geïnteresseerd in hun omgeving (zie foto linksboven: het oplettende orenspel van alle paarden). Er was echter één uitzondering, een paard dat er heel 'zielig en ongelukkig' uitzag, dat was Meyke (het voorste paard op de middenste foto). Ze had een 'sullige uitstraling' en liep meteen weg zodra je in haar buurt kwam. Ze stond laag in de rangorde van de kudde en had daarnaast absoluut geen interesse in haar omgeving. Natuurlijk wilde ik Meyke héél graag helpen om 'ons mensen' weer te leren vertrouwen...

TRAINING...
Om met haar te kunnen werken hebben we 4 jaarlingen (waaronder Meyke) uit de kudde gehaald en naar de stal op de boerderij gebracht (foto hieronder links). Meyke hebben we in een stal gedreven waar aan de linkerkant een andere jaarling stond. Aan die kant van de stal zocht ze meteen steun en dat is de kant in de stal waar zij zich het meest 'veilig voelde' (zie foto hieronder midden). Ik moest, om dit probleem op te lossen, absoluut NIET proberen Meyke aan te raken of te aaien, maar haar juist laten ervaren dat ik een zachte, sterke en duidelijke leider was, door die hoek van de stal (de hoek waar ze contact kon maken met de andere jaarling) in te pikken (zie foto rechtsonder). Ik wilde Meyke helemaal niet aaien of aanraken, maar ik wilde alleen maar nét daar staan waar zij toevallig stond. Ik moest heel duidelijk zijn in mijn PERSOONLIJKE RUIMTE en Meyke moest (zodra ik naar die hoek liep) naar een andere hoek van de stal lopen, wat ze ook deed (zie foto rechtsonder). Op deze manier werkt het ook tussen paarden in een natuurlijke kudde.



VERANDERING VAN GEDRAG
Het mooie hiervan is dat je dan al heel snel een gedragsverandering bij het paard zal zien. In het begin klom Meyke tegen de muren op zodra ik in de stal binnen kwam. Ze wilde alleen maar vluchten voor dat 'enge mens'. De paniek en angst waren écht extreem, maar dat werd al snel minder, omdat Meyke kon ervaren dat ik haar NIET wilde aanraken of vangen. Toen ze dat doorkreeg werd ze rustiger en zelfs nieuwgierig, ze keek naar me alsof ze dacht: "huh, wie ben jij en wat wil je dan?" (foto rechtonder)



GEEN AANDACHT GEVEN, MAAR INTERESSE OPWEKKEN
Door dit een aantal keer te herhalen en mezelf niet te focussen op het willen aanraken van Meyke, was het mogelijk om het vertrouwen van Meyke te winnen en het leiderschap van haar te krijgen. Daarna kon ik Meijke aangeven dat ze BIJ MIJ mocht komen staan, zodat we SAMEN in de veilige hoek konden staan. Ik stond bewust met mijn rug naar haar toe om met zo min mogelijk druk met haar te werken. (zie foto's hieronder). En weer juist NIET proberen om haar aan te raken, maar ik moest juist proberen haar nieuwsgierigheid (naar mij) te vergroten. Dat proces zie je ontstaan op de foto's hieronder, ze begint duidelijk steeds meer aandacht en interesse te krijgen en begint zelfs aan mijn arm te snuffelen.



DE EERSTE AANRAKING
Dan komt heel langzaam en heel rustig het moment van de eerste aanraking. Ik moet steeds scannen 'waar de grens' van het paard ligt, zodat ik in de vertrouwde veilige zone blijf en heel langzaam kan ik die grens dan gaan verleggen (zie foto's hieronder). Ik heb in alle rust (± 1,5 uur) met Meyke gewerkt met het gevolg dat ik haar daarna overal kon aanraken. Ook heb ik haar een halster om kunnen doen en heb ik haar in alle rust (zonder enige stress!) een wormenkuur kunnen geven.



VERTROUWEN HERSTELD
Dan is het de beurt aan de eigenaresse. Het is heel bijzonder natuurlijk om je paard pas na een jaar aan te kunnen raken. Meyke vond het nog wel wat onwennig (zie de foto's hieronder), maar het vertrouwen in de mens was duidelijk hersteld! Meyke liet zich zonder problemen aanraken en werd steeds opener en zelfverzekerder.



DE TWEEDE DAG
Om de training te bevestigen en om Meyke te leren om zonder angst haar voetjes te kunnen geven, ben ik de volgende dag nog een keer terug gegaan. Die tweede dag was Meyke nóg meer op haar gemak en ik kon haar al snel weer overal aanraken. Ook heb ik haar geleerd om haar voetjes op te tillen en om geleid te worden aan een halster. Ze veranderde enorm, ze werd steeds rustiger, aanhankelijker en nieuwsgieriger, zó mooi om te zien!.



VAN 'SULLIGE ZIELEPIET' NAAR EEN TROTSE JAARLING
Kijk eens (op de foto's hieronder) wat een andere uitstraling (!) Meyke nu heeft. Van de 'sullige zielepiet' van de vorige dag is niets meer te zien. Ze kijkt heel anders uit haar ogen, heel trots en vol zelftrouwen. En de eigenaren Koos en Femmy:...... die hadden wat in te halen en konden niet meer stoppen met het knuffelen van Meyke. Meyke mocht na deze training, samen met de andere jaarlingen, weer terug naar de wei. Meyke is een 'normaal' paard geworden.



MIJKE VOOR- EN MEIJKE NA DE TRAINING
(foto linksonder) Deze 'sullige uitstraling' had Meyke vóór de training, na de training zetten we een 'andere' Meyke terug op de wei (foto rechtsonder), ongelooflijk wat een verschil!



DE CONFRONTATIE (!)
Wat zó ontzettend confronterend is aan dit verhaal van Meyke, is dat Meyke, net na haar geboorte, een slechte ervaring met mensen heeft opgedaan. Ze was daardoor een jaar lang niet aan te raken, schuw, onzeker en bang. Ze stond heel laag in de rangorde en had ook op de wei een 'zielige uitstraling'. Haar angst voor mensen was zo groot, dat een wormenkuur gegeven moest worden met 6 paarden in één stal. Daarmee werd de angst voor mensen steeds maar meer bevestigd. Stel dat dit gedrag van Meyke zo nog jarenlang door was gegaan: Niet te vangen, tegen de muren van een stal opklimmen als er iemand binnenkomt, wormenkuren, er moet ook een keer een hoefsmid aan te pas komen en op haar 3e jaar moest ze worden ingereden..... Hebben we hier niet de juiste ingredienten voor een toekomstig probleempaard?!

Maar... het probleem ligt niet bij het paard! Het probleem is dat NIEMAND MEYKE HET VERTROUWEN IN MENSEN TERUG HEEFT KUNNEN GEVEN! Dát is het probleem!

Oftwel de OORZAAK van een probleem bij een paard is niet eens zo belangrijk, het gaat om de OPLOSSING! En die oplossing moet altijd bij ons mensen (!) vandaan komen!

Mocht je in ooit een situatie met een paard terecht komen waarin je het ongewenste gedrag van het paard niet kan oplossen, schakel dan a.j.b. professionele hulp in! Want als je niet in staat bent om het probleem op te lossen, ben je vaak (ongewild en onbewust!) juist dat probleemgedrag bij een paard aan het trainen en aan het bevestigen (oftewel aan het conditioneren). Het paard wordt dan als het ware 'verkeerd geprogrammeerd' en kan gewoon niet anders dan reageren op basis van zijn eerdere ervaringen.

(Tijdens de basiscursus en de theorieavonden wordt dit filmpje van Meyke getoond)