Mijn 10 jarige Arabische merrie is een geweldig paard. Mooi, sterk, slim, trots, elegant, trouw en eigenzinnig. Ik heb haar pas 2 jaar maar het voelt soms of het nooit anders is geweest! Eigenlijk is Raiza helemaal geweldig. Nou ja...bijna. Want als ik op vakantie wilde of gewoon eens lekker naar het strand, dan moest ik mijn meisje achterlaten. Ze wilde niet op de trailer! Ontelbaar veel goed bedoelde tips van omstanders en stalgenoten hielpen me slechts verder van huis. Opvallend was dat de omstanders nog sneller hun geduld verloren met Raiza dan ik.
Gelukkig heb ik me nooit laten verleiden tot enige vorm van geweld naar Raiza toe. Ik voelde dat ze echt een reden had voor dit gedrag. De conclusie van omstanders was dat het een dominantie probleem was en dat het met een hardere hand best wel zou lukken. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden hoorde ik steeds... maar ik heb ontdekt dat onze zachte heelmeester Petra Vlasblom juist het tegenovergestelde heeft bereikt met Raiza. De stinkende oude wonden van vroeger zijn genezen....
In dit geval was dominantie niet het probleem, Raiza was dus echt bang. Al snel bleek dat Raiza in dubio stond. Enerzijds wilde elke vezel in haar lijf die trailer op om te gehoorzamen maar de angst stond als een muur voor haar in de weg. Helemaal in haar eigen wereldje keerde ze. Contact... vrijwel onmogelijk. En mijn hart brak toen ik mijn paardje zo ongelukkig zag. De meest bizarre en panische acties haalde ze uit en al was ze nog met geen voet in de trailer geweest dan had ze toch al allemaal verwondingen opgelopen van valpartijen en vluchtacties. Raiza was bang maar ik inmiddels minstens ook. Ik durfde niet niet eens uit te ademen zo bang was ik dat haar wat zou overkomen.
Petra hielp ons op weg. En na een tijdje nam Raiza haar eerste voorzichtige stappen op de klep. Maar eenmaal binnen bood zich het volgende probleem aan. Eruit... da's pas eng! Raiza vertrouwde niets wat van achter kwam en als ze zelf achteruit kwam leek het natuurlijk net of de hele wereld je van achter benaderd. Dus.. in galop achteruit de klep af en ik natuurlijk ook weer in de stress.
Raiza en ik hebben samen een heel proces doorgemaakt. Samen aan de Bach-bloesems, samen veel geleerd en tips gekregen van Petra, allebei bemoedigend door haar toege-sproken en uiteindelijk zijn we er ook achter gekomen dat we eigenlijk het onmogelijke in korte tijd toch mogelijk hebben gemaakt. We kunnen erin en eruit... en dat overleven we nog ook. Sterker nog... het is best leuk!
We kunnen inmiddels de weg op dus we zijn super trots op onszelf en elkaar! Het fijne is ook dit hele gedoe is niet voor niets geweest. Ik heb heel veel van- en met mijn paard geleerd. We weten nu beter wat we aan elkaar hebben en we zijn meer een team dan ooit tevoren. Raiza is echt veranderd, ze was altijd al een trots paardje maar nu straalt het er helemaal vanaf.
Wat zo fijn was aan Petra was dat ze altijd zoveel respect toonde voor Raiza. Ze voelde ook echt met haar mee. Toen ik zelf op het punt kwam dat ik het niet meer zag zitten (ik had het gevoel of ik mijn paardje allemaal onnodige ellende aandeed en dat ik het zelf ook steeds weer verprutste door te veel spanning als het net even goed leek te gaan) wilde ik er echt mee stoppen. Ik stond te snotteren en te piepen. Gelukkig vangt Petra de baasjes ook liefdevol op en heeft ze me weer op kunnen beuren en laten zien dat, ook al gaat het soms fout, alles met geduld en goed handelen toch weer op te lossen is!
Dus als de omstanders je met bezems, zwepen en stukken hout te hulp komen....
sla ze met diezelfde hulpmiddelen uit de buurt van je paard en bel Petra!
Lieve groeten van het mobile duo,
RAIZA & MONIQUE
Delfgauw
