Terence is een zwarte jazz ruin, die met de trailer vervoerd moest worden omdat hij gecastreerd zou worden op de kliniek. Hij werd in de trailer gezet door de eigenaar en zijn dochter. Dus: de stang erachter, de klep dicht, dit was geen probleem. Maar toen ging de bovenste klep ook dicht en toen.... ging het helemaal mis!
Terrence stond nog niet vast en het voordeurtje was ook nog open. Hij steigerde en ging met zijn hoofd door het dak van de trailer en hij dacht waarschijnlijk: "daar bij de deur is licht, daar moet ik eruit!". Hij ging vervolgens over de stang heen en kwam door het voordeurtje naar buiten! De ravage was enorm, hij lag helemaal open en de stukken polyester zaten in zijn hoofd. Dus, nadat hij was opgeknapt, is hij nooit meer in een trailer geweest. Als hij er bij één te dicht in de buurt kwam, ging hij al door het lint van angst.
Ik (Joyce) mocht Terrence gaan rijden, maar daar was natuurlijk nog steeds het probleem van de trailer. M'n moeder en ik hebben Petra gebeld en het verhaal uitgelegd en gevraagd: "denk je dat het lukt?" en wat zegt ze tot onze verbazing: "NATUURLIJK lukt dat!". Dus wij besloten om naar een trainingsavond te gaan en we waren daarna meteen erg enthousiast.
Vol goede moed kwam Petra bij ons op stal. Ze had wel gezegd: "Ik moet wel een paar keer terug komen hoor, want deze lukt natuurlijk niet in één keer!". De 1e keer ging ze Terrence loswerken, ongelooflijk wat je dan ziet gebeuren: Van een heel stoer paard naar een heel lief en aanhankelijk paard. En ja, dan naar de trailer.... alles in complete rust. Terrence kreeg een hoofdbeschermer op en Petra probeerde hem bij de trailer te krijgen en het ongelofelijke gebeurde......na zo'n 1,5 uur liep hij zonder probleem de twee-paards trailer in. Nog wel heel bang, maar hij stond! Flink belonen en vooral rustig blijven. Zo, dat was genoeg voor vandaag, hij werd lekker op stal gezet en goed beloond.
De 2e keer dat Petra kwam, weer met rust naar de trailer en hij ging er heel gemakkelijk in. Met Petra wel ja, maar met mij en mijn moeder ging hij écht niet. M'n moeder en ik communiceerden niet goed met elkaar (tja, puberdochter en moeder, hihi), dus Terrence begreep ons niet, hij werd onzeker en onrustig van ons en was daardoor gelijk van slag. Dus Petra, confronteerde ons met onze onrust en leerde ons wat we wél moesten doen. Ze nam het weer over en hij liep weer zo met haar mee. Zo, voor vandaag weer genoeg gedaan.
De 3e keer dat Petra kwam, liep Terrence er ook samen met mij in. Het bleef moeilijk, maar het ging hartstikke goed. Ook de stang erachter vandaag en alles weer met heel veel rust....! Jaja, wij waren helemaal blij en klaar was Terrence voor vandaag.
De 4e keer dat Petra kwam, tja het ging nu zo goed, zijn we heel voorzichtig de klep stukje bij beetje dicht gaan doen. Dat ging dus op een gegeven moment fout. Terrence hoorde een licht geluid en flipte daardoor totaal! Zo erg, dat Petra en ik, die in de trailer stonden, niks meer konden doen dan rustig blijven en proberen de rust over te brengen op Terrence en hopen en bidden dat hij niet over de stang naar voren zou springen. Het was gewoon wit voor zijn ogen zo in paniek was hij. De trailer kwam los van de grond.
Hij sloeg met z'n achterbeen over de stang, daarna sloeg hij de klep open en daarna sloeg hij nog een keer, toen sloeg hij ook nog de ijzeren stang kapot. Terrence z'n linkerachterbeen lag hierdoor lelijk open. We hebben meteen de wonden verzorgd en daarna moest hij toch van Petra weer even in de trailer staan, om de training van vandaag alsnog met een positieve assosiatie af te sluiten. Dit keer uiteraard zonder de stang en/of de klep dicht te doen. Gek genoeg liep Terrence weer in één keer in de trailer en stond hij daarna ook heel rustig in de trailer (zie foto rechtsboven).
DESENSIBILISEREN
Petra vroeg zichzelf af Terrence ooit veilig te vervoeren zou zijn. Want als Terrence zo extreem gevoelig was, zou het levensgevaarlijk zijn om hem in een trailer de weg op te sturen! Terrence zou eerst helemaal 'gedesensibiliseerd' (= minder gevoelig maken voor externe prikkels) moeten worden, anders vond Petra het onverantwoord om 'm in een trailer te vervoeren. Oké, iedereen weer bijgekomen van de schrik, 2 weken rust en we gingen weer verder met de training. Nu moesten we Terrence dus minder gevoelig maken voor geluiden in en om de trailer. Dus: Terrence ging met Petra in de trailer (geen stang of klep dicht!) en op de aanwijzing van Petra gingen wij 'herrie maken': kratjes op de grond gooien, slaan en kloppen tegen de trailer, enz, enz, net zolang totdat Terrence NIET meer reageerde op al die vreemde geluidjes. We hebben dat daarna nog twee weken geoefend en ook het met ons in de trailer gaan was geen enkel probleem meer.
Om de trailer voor Terrence nog 'vertrouwder' en veiliger te maken hebben we een oude pony naast hem gezet en nu ging het meteen met sprongen vooruit. Stang erachter, deurtje dicht, klep dicht, geen enkel probleem meer! Daarna mochten wij van Petra ook thuis oefenen, dat ging ook goed. Daarna heeft Harry op het erf steeds naar voren en naar achteren gereden. Zo'n 50 meter, zodat Terrence leerde: de trailer beweegt, maar er gebeurd verder niks. Weer oefenen en oefenen en... dat lukte ook!
Tja, de laatste keer dat Petra ons hielp, gingen we echt met de trailer en Terrence de weg op: Oh, wat was dat spannend! Iedereen was heel positief ingesteld. Wij hadden Terence voor de trailer gezet op een andere plek waar we hem normaal gingen laden. Hij stond er sneller in dan we dachten, sterker nog: hij draafde naar binnen. Tja, nu naar de vereniging rijden, eerst een hobbel weggetje omhoog, daarna terug via de dijk met 7 verkeersdrempels en 1 rotonde, best spannend hoor. Maar hij keek wat rond, at wat en pestte de pony naast hem een beetje, het maakte hem niks uit. Op de vereniging eruit, even een rondje lopen en weer terug naar de trailer en weer geen enkel probleem! We kwamen terug op stal aan en we hebben hem heel erg beloond. En Petra zei: "Oké, ik ben klaar, nu kunnen jullie het verder zelf, Terrence vindt de trailer niet meer eng, hij heeft nu vertrouwen in de trailer én in jullie!" Sterker nog: "hij vindt de trailer nu zelfs hartstikke leuk, Terrence is nu veilig en zonder enig probleem te vervoeren!"
Petra, wat wij gezien én meegemaakt hebben is ongelooflijk! Het was af en toe best heftig maar we hebben nu een rustig cool paard waar we zonder enig problemen mee op les en mee op wedstrijd kunnen.
Heel erg bedankt en veel liefs van ons!
namens JOZIEN, , HARRY, MIJ (JOYCE), CHRISTEL EN JANNEKE
Heerjansdam
26 juli 2007
Dit is het laatste stukje over het laden van ons paard Terrence. Vandaag was de dag dat Petra ons kwam helpen om Terrence alleen te laden zonder dat er een andere pony naast stond. Hij is 1 jaar lang (voor de veiligheid) met een pony ernaast vervoerd. Eerst hebben we hem er gewoon in gezet en daarna de stang erachter, dit hebben we eerst zelf geoefend. Vandaag moest alleen de klep nog dicht en een stukje rijden. Het was allemaal geen probleem. Petra heeft hem eerst beloond toen hij alleen stond daarna mocht er niemand meer in de trailer, ging het deurtje dicht en 5 meter rijden, dan belonen en nog een keer en nog een keer. Het begon wel te regenen (best spannend regen en alleen staan) maar hij deed het prima. Wij zijn naar de vereneging gereden en weer terug. Hij vond het best en stond redelijk ontspannen, thuis aangekomen hebben we hem natuurlijk flink beloond!
Nou Petra, je bent helemaal klaar met ons je hoeft niet meer terug te komen, Terrence is klaar. Dit was een hele klus maar je hebt het voor elkaar gekregen! Heel erg bedankt namens ons allemaal voor je hulp en je advies we zullen je missen het was altijd gezellig als je er was!
Veel liefs van ons allemaal
groetjes JOYCE EN DE REST
